Bili su najljepši par u Jugoslaviji: Ljubavna priča koja je prekinuta metkom

Bili su najljepši par u Jugoslaviji: Ljubavna priča koja je prekinuta metkom

Bekim Fehmiju, što na arapskom znači odličan, zbog čega je nekoliko godina kasnije odlučio da ga uzme za prezime koje je naknadno prenio na svoje potomke.

Njegovom ocu, jedanom od glavnih ljudi ustanka albanskog naroda protiv Turaka 1912, nijedna vlast nikada nije oprostila što se posvetio prosvećivanju albanskog naroda.

 

Zbog insistiranja na tome da, Bekimov otac često je bio proganjan, a jednom prilikom čak je bio osuđen i na smrt. Na sreću, kaznu je izbjegao preseljenjem iz Đakovice u Sarajevo, ali na ovaj postupak, između ostalog, navela ga je i loša materijalna situacija.

Preminuli umjetnik potiče iz tradicionalne porodice u kojoj su se oduvijek poštovale patrijarhalne vrjednosti, pa je njegov otac bio zadužen za izdržavanje mnogobrojnih članova porodice, dok je majka Hazalija bila kod kuće i vaspitavala djecu.

“Majka me je rodila u košuljici, u ponedeljak 1. juna 1936. u šest i trideset po podne, u Sarajevu, u ulici Nova mahala br. 6… Ja, Bekim, što znači blagoslov, posljednji sam od muške djece. Imam veliku i gotovo uvijek ošišanu glavu… Mene svi vole i uvijk se raduju kad me vide, daju mi novac da kupim sladoled ili salep (slatki napitak), na primjer advokat sa Papaz-čaršije ili moj ujak Mazlum,” napisao je Bekim u memoarskom romanu “Blistavo i strašno” objavljenom 2001. godine.

Nakon što se 1941. raspala ondašnja Kraljevina Jugoslavija, a Bosna postala dio Nezavisne Države Hrvatske, Bekimova porodica ponovo pakuje kofere i nakratko odlazi u Skadar, koji je bio pod italijanskom vlašću, a odatle u Prizren. Baš u tom gradu svili su svoje porodično gnijezdo i pustili korene, a legendarni glumac i njegova braća i sestre u tom gradu završili su osnovnu školu i gimnaziju.

“Jedne noći 1944. godine, dok su svi spavali, u kuću su upali Nemci. Tražili su nešto po kući. Tatu i ujaka Mazluma prislonili su licem prema zidu i htjeli da ih streljaju zato što se tata i pored opomena neprestano okretao. Na kraju su otišli uz aufiderzen i osmijeh oficira. Ja trčim ispred njega, podižem ruku u znak pozdrava i kažem: Hajl Hitler. Kad je oficir izašao iz sobe, odjednom, pred očima mi se pojavilo puno zvjezdica. Mahinalno sam se okrenuo u pravcu iz koga je došao šamar i video majku Diju, još uvijek sa Ljuljetom (najmlađa sestra) u naručju, kako me strogo gleda. “Pa ja sam to rekao kako bih umilostivio Njemca da puste tatu,” izgovorio sam i briznuo u plač”, prisećao se Bekim i svoja sećanja pretvorio u riječi monografije koja odiše duhom vremena u kome je slavni umjetnik odrastao.

Oslobođenje od Njeaca porodici Fehmiju nije donijelo spokoj, pa je njegov otac često hapšen od strane vladajućih komunista kojima se nisu dopadali njegovi prosvetiteljski poslovi. Kada je maturirao u prizrenskoj gimnaziji, Bekim se preselio u Beograd, gdje je studirao Fakultet dramskih umjetnosti od 1956. do 1960. godine, u klasi profesora Mate Miloševića.

 

Na glumu su ga primili iz prvog pokušaja, pošto je prije toga bio član Oblasnog pozorišta u Prizrenu, ali pošto je govorio isključivo albanski jezik, uslov je bio da nauči srpsko-hrvatski, što je on ubrzo i učinio. Bio je izuzetno talentovan, a profesor Milan Đurić stalno ga je bodrio da naprjeduje i bude što bolji, a Bekim ga je bespogovorno slušao. Međutim, odlukom političara, a najvjerovatnije zbog aktivnosti njegovo oca, na samom početku bila mu je oduzeta stipendija Prištinskog pozorišta.

Snimio je mnoštvo filmova i bio prvikosovski Albanac koji je postao pozorišni i filmski glumac. Imao je niz uloga koje su promijenile istoriju kinematografije Jugoslavije i ostavio je neizbrisiv trag svojim rolama u inostranstvu.

 

Njegove kultne uloge u filmovima: Specijalno vaspitanje, Skupljači perja, The Odyssey, Black Sunday,  Hot Years, The Deserter i Roj, ostaće zapamćene kao umjetnička ostvarenja koja su zauvijek promijenila sedmu umjetnost.

 

Nakon odigrane uloge Belog Bore na romskom jeziku, bio je veoma tražen od strane inostranih režisera, uključujući i one američke. Na balkanalskoj proslavi, u proljeće 1967. godine, u hotelu Martinez u Kanu, nakon što su Skupljači perja osvojili Zlatnu palmu, dok su na račun beogradskog producenta Avala filma tekli potoci najskupljeg šampanjca i služile se najprobranije delicije od kavijara do lastavičjega gnijezda, Bekim je sa Oliverom Vučo bio najblistavija zvijezda.

Svjetske novine objavile su fotografiju kako mladi glumac na plaži u naručju nosi neprikosnovenu holivudsku divu Širli Meklejn za koju su vjerovali da je njegova izabranica. Usred slavlja, Bekimu je tada prišao producent Dino de Laurentis i ponudio mu naslovnu ulogu u spektakularnoj televizijskoj seriji Odisej.

 

Slavni Italijan, pred kojim su drhtale i najplaćenije zvijezde i nenaviknut da mu protivureče, nije vjerovao da dojučerašnjianonimus sa Balkana ne prihvata njegovu visoku novčanu ponudu i traži još veći honorar.

Kosmičku popularnost Fehmiju je stekao ulogom diplomate u ostvarenju Avanturist, a premijera tog filma prvi put u istoriji bila je upriličena na 10.000 metara visine, u džambo džetu na liniji od Londona do Los Anđelesa. Ipak, kritike su bile nemilosrdne i srušile su Bekimove snove o karijeri u Holivudu, ali zbog toga za njim nimalo nije opala potražnja u Italiji, u kojoj je odradio sijaset filmova i TV serija.

Posljednja je bila o Džingis-kanu 1992. godine u režiji uglednog Kena Anekina. U svojoj međunarodnoj karijeri nastupao je sa brojnim filmskim zvijezdama kao što su Džon Hjuston, Ava Gardner, Šarl Aznavur, Irena Papas, Klaudija Kardinale, Olivija de Hevilend, Robert Šo, Fernando Rej, Dirk Bogard i Kendis Bergen.

 

Igrao je na srpsko-hrvatskom, albanskom, španskom, engleskom, francuskom, italijanskom i makedonskom jeziku. Bio je jedini glumac iz istočnoevropskih zemalja koji je na Zapadu snimao više od dvadeset godina.

 

Ipak, u znak protesta zbog antialbanske propagande koja je bila sve prisutnija u zemlji koju je podrazumevao za svoju, 1987. godine demonstrativno je napustio pozorište. U tom periodu odlučio se na doživotno ćutanje i za medije, zbog čega su ga najuticajniji novinari praktično molili da makar nakratko prekrši dato obećenje. Međutim, ostao je dosljedan do smrti u svom stavu jer se po njegovom mišljenju mržnja između dva naroda iz godine u godinu sve više produbljivala.

Inače, za razliku od njegovog poslovnog života koji mu je istovremeno donosio sreću i tugu, svakodnevica pored supruge i koleginice Branke Petrić i sinova Uliksa i Hedona, pričinjavala mu je radost do kraja života.

 

Bekimova ljubav sa Brankom bila je poput najlepše filmske priče. On i tadašnja glumačka početnica, koja je 1967. godine debitovala u Ateljeu 212, igrali su supružnike u predstavi Jaje i mada su se kradomice posmatrali, ipak nisu otpočeli vezu. Međutim, sudbina je htjela da ih reditelj Jakov Lind već sledeće godine ponovo zajedno angažuje i tokom snimanja u Opatiji rasplamsavanje emocija više ništa nije moglo da obuzda.

 

Branka je ubrzo ostala u drugom stanju, ali pošto je Bekim tada snimao seriju Odisej u Rimu, nije mogao da napušta mjesto snimanja, pa su odlučili da se venčaju u Večnom gradu. U pratnji kumova Ognjena Price, tadašnjeg jugoslovenskog ambasadora u Rimu, i Zorice Budisavljević, rođene sestre Jovanke Broz, Branka je otputovala u Italiju, ali ih je matičar obavestio kako nije u mogućnosti da ih vjenča bez rodnih listova.

Razočarana Petrićeva vratila se u Beograd i primala čestitke kao da se zaista udala, a njena majka Radmila zaputila se u Bekimovo rodno Sarajevo po njegov rodni list. Poslije dvije nedjelje, kada su prikupili dokumenta, svi zajedno ponovo su otišli u Rim i ozakonili svoju vezu iz drugog pokušaja.

 

Slavlje povodom braka organizovano je u jednom prestižnom rimskom restoranu, a među gostima bili su Beba Lončar i Voren Biti. Ubrzo im se rodio prvi sin Uliks koji je oženjen s glumicom Snežanom Bogdanović i imaju ćerkicu Niku, a kasnije i drugi naslednik Hedon.

 

Ljubav između ovo dvoje vrsnih umjetnika trajala je sve do smrti doajena jugoslovenske kinematografije koji je tragično okončao život 15. juna 2010. oko četiri sata po podne u svom stanu u beogradskom naselju Zvezdara, gdje je živeo sa suprugom.

 

Slavni Beli Bora, prema navodima policije, izvršio je samoubistvo, budući da je pored njegovog beživotnog tijela pronađen pištolj. Tačni razlozi zbog kojih je došlo da ovog nemilog čina nisu poznati, ali pretpostavlja se da se sedamdesetčetvorogodišnji umjetnik na ovako kraj odlučio zbog teške bolesti.

 

Naime, Bekim je pet mjeseci prije smrti doživeo moždani udar i preko noći fizički zanemoćao, ali i utonuo u depresiju jer je uvidio da ništa više neće biti kao prije. I dok su njegovi najbliži znali da se bori sa crnim mislima, prijatelji koji ga nisu viđali svaki dan, ostali su u šoku jer je neposredno pre bolesti bio izuzetno vitalan i dobro raspoložen.

Odlazak legendarnog glumca ostavio je neizbrisivu bol u srcu njegovih najmilijih, ali i brojnih poštovalaca Bekimovih nezaboravnih rola.

 

Kremiran je 17. juna na Novom groblju u Beogradu, a glumčev pepeo je, po njegovoj želji, prosut u rijeku Bistricu kod Prizrena,gde je uz Beograd proveo najveći dio života.

 

Bekim je živeo tiho, ali snažno. U biografiji “Blistavo i strašno” koju je napisao njegov sin Uliks, ispisani su dirljivi redovi o glumčevom teškom odrastanju, stasavanju i uspjehu. Njegova životna priča nalik je na briljantno napisan scenario, u kojem bi samo nedostajala njegova razmišljanja s kraja osamdesetih godina kada je izabrao da ostane nijem za javnost.

 

Iza sebe je ostavio djela koja će živjeti zauvek i želju da se pesmom, osmjehom i talentom pobjeđuju nedaće.

 

(story)

 

Slični članci

Ostavi komentar